ERR_PROXY_CONNECTION_FAILED: Chrome Proxy Hata Kodları

ERR_PROXY_CONNECTION_FAILED, Chrome’un proxy sunucusuna hiç bağlanamadığı anlamına gelir: ya proxy’nin adı çözülememiştir ya da o adrese ve porta TCP bağlantısı açılamamıştır. Chromium’un hata listesi (net_error_list.h) bu kodu -130 numarasıyla tanımlar ve bir ayrıntıyı özellikle belirtir: bu kod, HTTP proxy’nin CONNECT aşamasındaki hataları kapsamaz. Yani Chrome proxy’ye ulaşıp da hedef siteye tünel açamadıysa başka bir kod görürsünüz. Bu ayrım, hatanın sizin ayarınızda mı, proxy sunucusunda mı yoksa hedef sitede mi olduğunu söyleyen ilk işarettir.

Chrome’daki her proxy hatası bir aşamanın adıdır. Tarayıcı proxy’li bir isteği dört aşamada kurar: önce hangi proxy’nin kullanılacağını ayarlardan ya da betikten çözer, sonra proxy sunucusuna TCP bağlantısı açar, ardından HTTP proxy’de CONNECT tüneli ya da SOCKS el sıkışması yapar, en sonunda hedef siteyle konuşur. Kod numaraları ve açıklamaları Chromium kaynak kodundan, Chrome’un proxy davranışı Chromium’un proxy belgesinden (net/docs/proxy.md) alındı. Zaman aşımı, 403, 429 ve DNS gibi genel bağlantı hataları sitedeki proxy bağlantı hataları rehberinde; burada yalnız Chrome’un kendi kodları var.

Chrome bir isteği göndermeden önce proxy ayarını çözer. Windows ve Mac’te varsayılan olarak sistem ayarı okunur; kurumsal ilke, uzantı ya da komut satırı bu ayarı geçersiz kılabilir. Bu aşamanın kodları proxy’ye hiç ulaşılmadan çıkar.

ERR_MANDATORY_PROXY_CONFIGURATION_FAILED (-131): Zorunlu bir proxy yapılandırması kullanılamadı; Chromium’a göre bugün bunun anlamı, zorunlu bir PAC betiğinin indirilememesi, ayrıştırılamaması ya da çalıştırılamamasıdır. Çoğunlukla kurum bilgisayarlarında ve ilke ile dağıtılan ayarlarda görülür. Satın aldığınız proxy’nin suçu yoktur; ayarı dağıtan tarafa gidilir.

ERR_PAC_SCRIPT_FAILED (-327) ve ERR_PAC_SCRIPT_TERMINATED (-367): Otomatik yapılandırma betiği çalışırken hata verdi ya da sonlandı. Betiği siz yazmadıysanız ve kişisel bir bilgisayardaysanız, Windows proxy ayarlarındaki otomatik kurulum anahtarı açık kalmış olabilir; elle girilen adresle birlikte betik adresi de tanımlıysa Chrome önce betiği dener.

ERR_NO_SUPPORTED_PROXIES (-336): Verilen listede Chrome’un desteklediği türde proxy yok. Chrome HTTP, HTTPS, SOCKS4 ve SOCKS5 şemalarını tanır; bunların dışında bir şema yazıldığında ya da liste boş kaldığında bu kod çıkar.

ERR_PROXY_CERTIFICATE_INVALID (-136): HTTPS proxy’nin sunduğu sertifika geçersiz. Bu kod yalnız proxy’ye TLS ile bağlanılan düzenlerde görülür. Chromium belgesine göre HTTPS proxy sistem ayarlarından genellikle tanımlanamaz; PAC betiği, uzantı, ilke ya da komut satırı gerekir. Katalogdaki paketler düz HTTP ya da SOCKS olduğu için bu kodu görüyorsanız ayarda https:// şeması yazılmış demektir; http:// yazılmalıdır.

Chrome proxy sunucusuna TCP bağlantısı açamadığında ERR_PROXY_CONNECTION_FAILED verir. Chromium bunu iki nedene bağlar: proxy’nin adı çözülemedi ya da sokete bağlanılamadı. Pratikte bu, şu durumların her biridir: adres ya da port yanlış yazıldı, paket dönemi bitti ve proxy portu kapandı, proxy sunucusu o an çalışmıyor, aradaki güvenlik duvarı o porta çıkışı kesiyor ya da proxy adresi bir alan adıysa DNS onu çözemiyor.

Bu kodu gördüğünüzde yapılacak ilk şey, aynı adres ve portu tarayıcı dışında denemektir. Sitedeki proxy test etme rehberindeki curl komutu bunun için yeter: komut proxy’ye bağlanıyor ama Chrome bağlanamıyorsa sorun Chrome’un okuduğu ayardadır; komut da bağlanamıyorsa sorun proxy’de ya da hattadır. İkinci kontrol paneldir: paketin dönemi, adresi ve portu panelde yazanla birebir aynı mı? Üçüncü kontrol, Windows proxy ayarları rehberindeki adres alanıdır; adres alanına şema, boşluk ya da kullanıcı adı yazılmış olması sık görülen bir yazım hatasıdır.

Bu kodun bir çeşidi ERR_SOCKS_CONNECTION_FAILED (-120) olarak görünür: ayar bir SOCKS proxy gösteriyorsa ve Chrome o sunucuyla bağlantı kuramadıysa SOCKS başlıklı kod gelir. Neden ve kontrol aynıdır; yalnız şema farklıdır.

Chrome’un bu aşamadaki özel bir davranışını bilmek gerekir: proxy’ye bağlanamayan Chrome o proxy’yi beş dakika boyunca kötü olarak işaretler ve listedeki diğer seçeneklerin, varsa DIRECT dahil, arkasına atar. Tek bir proxy tanımlıysa ve yedek yoksa istek başarısız olur; ama Chromium belgesindeki örnekteki gibi birden fazla seçenek varsa ya da ayar proxy’siz bağlantıya izin veriyorsa, Chrome sessizce proxy’siz çıkabilir. Yani sayfa açılıyor diye proxy çalışıyor sanmayın; çıkış adresinizi kontrol edin.

HTTP proxy üzerinden https:// bir siteye giderken Chrome proxy’ye CONNECT isteği gönderir ve proxy hedef sunucuya bir tünel açar. Tünel kurulamazsa ERR_TUNNEL_CONNECTION_FAILED (-111) çıkar. Bu noktada proxy’ye ulaşılmıştır; sorun proxy ile hedef arasındadır ya da proxy CONNECT’i reddetmiştir.

Tünelin kurulamamasının en sık nedenleri şunlardır: proxy o porta ya da o hedefe CONNECT izni vermiyor; hedef adı proxy tarafında çözülemiyor; hedef sunucu bağlantıyı reddediyor; ya da ayarda yazılan sunucu aslında SOCKS proxy ve Chrome ona HTTP konuşuyor. Son durum satın alma sonrası en sık görülen uyumsuzluktur: panelde SOCKS etiketli bir paketin adresi Windows’un HTTP proxy alanına yazılır, Chrome CONNECT gönderir, SOCKS sunucusu bu isteği anlamaz ve tünel kurulamaz. HTTP, HTTPS ve SOCKS5 farkı rehberindeki ayrım tam burada işe yarar.

Chromium hata listesinde bu kodun bir kardeşi var: ERR_PROXY_UNABLE_TO_CONNECT_TO_DESTINATION (-186). Açıklamasına göre bu kod, proxy’nin hedefe bağlanamadığı ve hatanın proxy’nin kontrolü dışında olduğu durumlar için ayrıldı; örneğin hedef adı çözülemedi ya da hedef sunucu bağlantıyı reddetti. Bu kodu görüyorsanız proxy çalışıyor, hedef site erişilemez demektir; başka bir siteyi deneyin.

Chrome’un fallback davranışı burada da önemlidir. Chromium belgesine göre sürüm 67’den beri CONNECT tüneli kurulamaması proxy’yi kötü olarak işaretlemez; yalnız proxy’ye ulaşılamaması işaretler. Dolayısıyla tünel hatası aldığınızda Chrome bir sonraki isteği de aynı proxy’den dener; hatanın her seferinde tekrar etmesi proxy’nin kalıcı olarak o hedefi reddettiğini gösterir.

Proxy kullanıcı adı ve şifre istediğinde Chrome ERR_PROXY_AUTH_REQUESTED (-127) ile bunu içeride işaretler ve kullanıcıya bir giriş penceresi açar. Bu kodu bir hata sayfası olarak nadiren görürsünüz; daha çok sürekli açılan giriş penceresi ya da şifre doğru olduğu halde kabul edilmeyen giriş biçiminde yaşanır.

Chromium belgesinin açıkça söylediği bir şey, satın alma sonrası kurulumun en sık takıldığı yerdir: çoğu işletim sisteminin elle proxy ayarı kullanıcı adı ve şifreyi düz metin olarak girmeye izin verir, ama Chrome bu alanları kullanmaz. Chrome kimlik bilgisini kendi akışıyla ister: ilk 407 cevabında pencere açar, girdiğiniz bilgiyi oturum boyunca hatırlar. Windows ayarına şifre yazıp Chrome’un hâlâ sormasına şaşırmayın; pencereye girmek gerekir. Her açılışta sormasını istemiyorsanız sitedeki kimlik doğrulama yöntemleri rehberinde anlatılan IP izni yöntemi, paketiniz destekliyorsa, bu pencereyi tamamen ortadan kaldırır.

ERR_PROXY_AUTH_UNSUPPORTED (-115): Proxy, Chrome’un desteklemediği bir kimlik doğrulama yöntemi istedi. Chromium belgesine göre HTTP proxy’lerde Basic, Digest, Negotiate ve NTLM desteklenir; katalogdaki paketler Basic ile çalıştığı için bu kodu görmek, ayarın başka bir sunucuya gittiğini düşündürmelidir. ERR_UNEXPECTED_PROXY_AUTH (-323) ise tersidir: bir sunucu 407 döndürdü ama Chrome o isteği bir proxy’ye göndermemişti. Ağınızda sizin tanımlamadığınız bir aracı var demektir; kurum ağı ya da güvenlik yazılımı ilk şüphelidir.

SOCKS paketlerinde Chrome kullanıcıları farklı bir duvara çarpar. Chromium belgesi iki cümleyle söyler: SOCKS4 için hiçbir kimlik doğrulama yöntemi desteklenmez, SOCKS5 için de Chrome’da hiçbir yöntem desteklenmez; protokolde yöntemler olsa da Chrome bunları uygulamaz. Yani kullanıcı adı ve şifreyle çalışan bir SOCKS5 paketini Chrome’un kendi proxy ayarına yazamazsınız; şifre sorulmaz, bağlantı el sıkışmada reddedilir ve ERR_SOCKS_CONNECTION_FAILED görürsünüz.

Bu durumda üç yol var. Birincisi IP izni: paket IP izniyle kimlik doğrulamaya izin veriyorsa şifre gerekmez ve Chrome SOCKS5’i doğrudan kullanır. İkincisi tarayıcı uzantısı ya da Proxifier gibi bir yönlendirici: şifreyi o araç gönderir, Chrome yalnız yerel bir bağlantı görür; tarayıcıda proxy kullanımı rehberi bu düzeni anlatır. Üçüncüsü aynı paketin HTTP portunu kullanmaktır; katalogda bazı paketler SOCKS ya da HTTP etiketiyle gelir, bazıları yalnız SOCKS etiketlidir ve panelde hangisinin verildiği yazar.

ERR_SOCKS_CONNECTION_HOST_UNREACHABLE (-121): SOCKS sunucusu hedefe ulaşamadığı için bağlantıyı kuramadı. Bu kez sorun proxy ile hedef arasındadır. Chrome’un SOCKS5’te ad çözümlemeyi her zaman proxy tarafında yaptığını bilmek burada işe yarar: hedefin alan adını proxy çözer, proxy çözemezse bu kodu alırsınız. Firefox’ta bu seçilebilir, Chrome’da seçilemez.

SOCKS4 hakkında son bir not: Chrome, SOCKS4’te hedef adını her zaman istemci tarafında çözer ve yalnız IPv4 hedeflere bağlanabilir; SOCKS4a’ya geçiş yapmaz. Paket SOCKS5 veriyorsa ayarda socks5:// şeması kullanmak bu sınırların hepsini kaldırır.

Hatayı düzelttikten sonra sayfanın hâlâ açılmaması Chrome kullanıcılarını en çok şaşırtan şeydir. Nedeni fallback hafızasıdır: proxy’ye bağlanamayan Chrome onu beş dakika kötü olarak tutar ve ayar düzelse bile o süre içinde listenin sonuna atılmış proxy’yi en son dener. Chromium belgesine göre bu davranışı kapatan bir seçenek bugün yoktur.

Beklemek yerine chrome://net-internals/#proxy sayfasını açın. Sayfada iki düğme var: Re-apply settings, ayarı yeniden okutur; Clear bad proxies, kötü proxy listesini temizler. Belge, ikinci düğmenin görünür bir geri bildirim vermediğini söyler; tıkladıktan sonra sayfayı yeniden yüklemek yeter. Ayar değiştirip hemen denemek isteyen herkes için sıra şudur: ayarı kaydet, iki düğmeye bas, sayfayı aç.

Hata kaynağını kesin olarak görmek isteyenler için chrome://net-export sayfası bir ağ günlüğü kaydeder. Chromium’un önerdiği sıra: kaydı başlat, hatayı tekrar üret, net-internals’taki iki düğmeye bas, hatayı bir kez daha üret, kaydı durdur. Oluşan dosya netlog-viewer sayfasında açılır; Proxy sekmesi hangi proxy’lerin kötü işaretlendiğini, Events sekmesi çözülen proxy listesini ve işaretleme nedenini gösterir. Destek ekibine yazarken bu dosyanın bir ekran görüntüsünden daha çok şey söylediğini bilin; şifre içermesin diye kayıt sırasında giriş penceresine şifre yazmayın.

ERR_PROXY_CONNECTION_FAILED (-130) → proxy’ye ulaşma → adres ve portu curl ile dene, paneldeki dönem ve adresle karşılaştır, ayar alanında yazım hatası ara.

ERR_SOCKS_CONNECTION_FAILED (-120) → SOCKS proxy’ye ulaşma ya da el sıkışma → paket şifreyle çalışıyorsa Chrome SOCKS şifresi göndermez; IP izni, uzantı ya da HTTP portu.

ERR_TUNNEL_CONNECTION_FAILED (-111) → CONNECT tüneli → SOCKS adresinin HTTP alanına yazılıp yazılmadığına bak; başka bir https:// siteyi dene; proxy’nin o porta izin verip vermediğini sor.

ERR_PROXY_UNABLE_TO_CONNECT_TO_DESTINATION (-186) → hedef → proxy çalışıyor, hedef erişilemez; hedefi değiştir.

ERR_SOCKS_CONNECTION_HOST_UNREACHABLE (-121) → hedef → SOCKS proxy hedefi çözemedi ya da ulaşamadı; alan adını ve hedefin IPv6’ya bağımlı olup olmadığını kontrol et.

ERR_PROXY_AUTH_REQUESTED (-127) → kimlik → giriş penceresine paneldeki kullanıcı adı ve şifreyi gir; sistem ayarına yazılan şifreyi Chrome kullanmaz.

ERR_PROXY_AUTH_UNSUPPORTED (-115) → kimlik → proxy beklenmeyen bir yöntem istiyor; adresin doğru sunucuya gittiğinden emin ol.

ERR_UNEXPECTED_PROXY_AUTH (-323) → ağ → sizin tanımlamadığınız bir aracı 407 döndürüyor; kurum ağı ya da güvenlik yazılımı.

ERR_PROXY_CERTIFICATE_INVALID (-136) → HTTPS proxy → şema https:// yazılmış; paket düz HTTP ise http:// yap.

ERR_MANDATORY_PROXY_CONFIGURATION_FAILED (-131), ERR_PAC_SCRIPT_FAILED (-327), ERR_NO_SUPPORTED_PROXIES (-336) → ayar katmanı → otomatik kurulum anahtarı ve betik adresi; kurum ilkesi.

Kodlar arıza bulmanın yanında, elinizdeki paketin Chrome’da nasıl kullanılacağını da söyler. Paneldeki satır kullanıcı adı ve şifre içeriyorsa ve paket yalnız SOCKS etiketliyse, Chrome’un kendi ayarıyla bu paketi kullanamazsınız; uzantı ya da yönlendirici gerekir. Aynı satır HTTP portu da veriyorsa Chrome o portla doğrudan çalışır ve şifreyi giriş penceresinden alır. Katalogda oyun paketleri SOCKS etiketlidir; rotating ve static paketlerin çoğunda ise protokol ve kimlik bilgileri panelde teslimatla birlikte yazar.

Tek bir Chrome profilinde tek proxy kullanacaksanız sistem ayarı yeter. Birden fazla hesabı ayrı adreslerden açacaksanız sistem ayarı tek proxy tanımlayabildiği için uzantıyla profil başına proxy düzeni kurulur; bu düzende yukarıdaki kodlar uzantının kendi hata mesajlarının arkasında kalır, ama nedenleri aynıdır.

Satıcıya yazmadan önce üç bilgiyi hazır tutun: gördüğünüz kodun tam adı ve numarası, aynı adresin curl ile sonucu, paneldeki satırın hangi alana nasıl yazıldığı. Bu üçü, sorunun ayarda mı, Chrome’un davranışında mı, pakette mi olduğunu tek mesajda ayırır.

ERR_PROXY_CONNECTION_FAILED proxy’nin bozuk olduğu anlamına mı gelir? Hayır; Chrome proxy’ye hiç bağlanamadı demektir. Yanlış adres, kapanmış port, bitmiş dönem ve güvenlik duvarı aynı kodu üretir. Ayrım curl testiyle yapılır.

Hata düzeldi ama Chrome hâlâ aynı sayfayı gösteriyor; neden? Chrome bağlanamadığı proxy’yi beş dakika kötü olarak tutar. chrome://net-internals/#proxy sayfasındaki Clear bad proxies düğmesi bu süreyi beklemeden hafızayı temizler.

Windows ayarına kullanıcı adı ve şifre yazdım, Chrome yine soruyor. Chromium belgesine göre Chrome sistem ayarındaki kimlik bilgisini kullanmaz; giriş penceresine yazmak gerekir ya da IP izni kullanılır.

SOCKS5 paketim şifreli; Chrome neden bağlanmıyor? Chrome SOCKS5’te hiçbir kimlik doğrulama yöntemini desteklemez. IP izni, uzantı ya da yönlendirici program, ya da paketin HTTP portu gerekir.

Chrome’un hata kodlarını nereden doğrularım? Chromium kaynak kodundaki net_error_list.h dosyası her kodu numarası ve açıklamasıyla listeler; proxy davranışı net/docs/proxy.md belgesinde anlatılır. Bu yazıdaki numaralar oradan alındı.